bu yıl Eurovisionda erkekler dans ediyomuş.
izlenir ki.
dans eden yarı çıplak kız tabusunu yıkmışız.
ergen sinirli,ergen atarlı,ergen kemerli,ergen acımasız,ergen kararlı,ergen gözü kara,
ergen köprüleri yakmış,ergenin şakası yok,ergenin bu tarz konularda derecesi siyah kemer,
ergen bu başka hiçbirşeye benzemez!
… ama
çöpçü kuul,çöpçü net,çöpçü haşin,ergenin siyah kemeri varsa;çöpçünün çalı süpürgesi ve küreği var.
zalimin zulmü var, sevenin de allahı ama bunun konuyla ilgisi yok,dursun bi köşede.
çöpçü aranan adam,çöpçü erkin korayın çöpçüsünden farklı.
onun süpürecek aşkları değil,ergenleri var.
ergen ne derse desin,çöpçü için tek yol;” olum bak git”.
kurtuluşun sihirli kelimeleri çöpçünün dudaklarında. “olum bak git”
ergen içinse artık “no way out!”
tüm bunları çeken arkadaşınsa; at kafası var.
çöpçü VS ergen
güneş gözlüğü takınca ingilizce konuşma hevesi gelenler bi toplaşırsa şöyle,evet evet toplu fotoğraf çekicez,hıhı elimdeki de havan topu.
ben söylemem sen anla.
evet tambılır,dinleyeceksen anlatıyorum;
mutsuzum. öyle böyle değil hemde,neden dersen yok öyle çat diye masaya koyabileceğim bi nedeni. ama mutsuzum.
çoğu zaman 10zenci gücünde gülümsüyorum etrafa,böyle 32diş az kalıyo damakları da gösteriyorum,o derece.
kendimi en son bıraktığımda mutsuz şarkılar dinleyerek deşarj oluyodum,kendimi en son bıraktığımda ancak kahkahalar atarken gözümden yaş gelirse ağlıyodum,baktım ağlamadım “aman ne çok güldük kesin ağlicaz ya,dur ben peşin peşin bi ağlayayım” diyip ağlıyodum.
kendimi bıraktığım gibi bulamıyorum. yıllar öncesine verilmiş bi sözüm vardı keza “bir daha asla burada,bu günde ve bugünkü gibi olmayacaksın” demiştim kendime.
şimdi öyle bi yerdeyim ki,kendim olamadığım kadar kendim,ama hissedemediğim kadar hissisizim.
mutsuz olmakla,duygusuz olmak arasındaki fark benim.
uçan sinek cama yapışsa,görsem,gelip anlatsa böyle böyle diye kendimi unutur ona saatlerce üzülür ağlar,etrafında pervane olurum ama iş kendime gelince 7 kat yabancılaşıyorum.
o kadar yabancılaşıyorum ki geçen gün bi derdimi hatırlayınca kendimle “portekizce” konuşmaya başladım. sonrada dönüp kendime japonca “üzgünüm portekizce bilmiyorum” dedim. o kadar yabancılaşıyorum ki kendi sorunlarımı hatırlayınca kendime.
kaç kurtar kendim,kendini benden.
hiç iyi değilim,hiç iyi değilim ve değilim.
serdar ortaç’ın müziğini yaptığı sezen aksu şarkısı gibiyim.
işte biz o gün tükeneceğiz diye yazılıyorum ama dup tıs dım tıs üççüz beşşüz diye zıpır zıpır zıplatıyorum milleti.
sevgilerle.
ve anlaşabilsek ne güzel olurdu brokolilerle. lillilerle. sevgilililerle.
